Με την συμμετοχή ελάχιστων Φλωρινιωτών και την παρουσία εκπροσώπων της Συνομοσπονδίας Παμμακεδονικών Ενώσεων, πραγματοποιήθηκε το παγκόσμιο αντάμωμα τους στην Φλώρινα, το Σάββατο 8 Αυγούστου 2026. Συμμετείχαν ο Αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Φλώρινας Θανάσης Τάσκας, οι Δήμαρχοι Φλώρινας Βασίλης Γιαννάκης και Πρεσπών Γιώργος Στεργίου, εκπρόσωποι των κομμάτων της «Ελληνικής Λύσης» ο ευρωβουλευτής Μανώλης Φραγκούλης, της «Νίκης» ο πρόεδρος Δημήτριος Νατσιός, του κόμματος «Ελπίδα για την Δημοκρατία» η πρόεδρος Μαρία Καρυστιανού.
Χαιρετισμό έστειλαν ο βουλευτής ΝΔ Φλώρινας Σταύρος Παπασωτηρίου και ο μητροπολίτης Φλώρινας κ. Ειρηναίος.
Ομιλητής ήταν ο Αρχιμανδρίτης και ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Ειρηναίος, με θέμα «η αντίσταση των Ελλήνων κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, το διαχρονικό μήνυμα του Αγώνα».
Η εκδήλωση ήταν τραγικά αποτυχημένη αφού δεν αγκαλιάστηκε από τους Φλωρινιώτες. Ήταν μόλις δυο με τρεις δεκάδες, είχε όμως «παρατρεχάμενους», «άγνωστες φάτσες» των πολιτικών κομμάτων που συμμετείχαν στην εκδήλωση και φυσικά οι ομογενείς.
Τρεις ώρες ακούγαμε ένα δριμύ κατηγορώ για την αδιαφορία των πολιτικών κομμάτων, για την «επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών», για την «προδοτική συμφωνία των Πρεσπών», για το «ξεπούλημά της Μακεδονίας», ότι «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική».
Δυστυχώς, ομολογώ με απογοήτευση ότι, οι άνθρωποι αυτοί είναι εκτός τόπου και χρόνου. Δεν έχουν αντιληφθεί τίποτα από αυτά που συνέβησαν στη χώρα μας, στα Βαλκάνια και την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Ζούνε στην εμφυλιακή και μετεμφυλιακή εποχή. Και αυτό μπορούσες να το διαπιστώσεις σε οποιαδήποτε στιγμή της τρίωρης διαδικασίας που ήταν ένα αδιάκοπο μοιρολόι για την Μακεδονία. Ένας θρήνος. Καμία πρόταση, καμιά συζήτηση για τα σημερινά προβλήματα της περιοχής μας ως Φλώρινα, καμιά πρόταση για λύσεις τους. Μάλιστα κάποιοι αναπολούσαν τακτικές και ενέργειες της εποχής της δικτατορίας, τότε που η χούντα όπου έβρισκε κάποια πλαγιά βουνού έγραφε και από ένα σύνθημα. Κάπως έτσι θέλει και ο συμπαθής πρόεδρος των Παμμακεδονικών Ενώσεων να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της προπαγάνδας, της προβολής της Βόρειας Μακεδονίας. Θέλει λέει και το ζήτησε από την κυβέρνηση, να τοποθετήσει στα σύνορα της χώρας μας με το «κράτος των Σκοπίων» μια τεράστια πινακίδα που θα γράφει καλώς ήρθατε στη Μακεδονία και πίσω να έχει τον ήλιο της Βεργίνας. Έτσι πιστεύει ο αθεόφοβος ότι θα αντιμετωπίσει την πολιτική προσηλυτισμού, αλυτρωτισμού και αναγνώρισης των γειτόνων μας Βορειομακεδόνων. Ξεχνά ότι με αυτή την πολιτική που ακολουθήσαμε για δεκαετίες «δεν υπάρχει Μακεδονικό» και πως «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική» κατορθώσαμε να τους αναγνωρίσουν με τον όρο Μακεδονία όλες οι χώρες του ΟΗΕ.
Άκουσα με μεγάλη προσοχή τους εκπροσώπους των οργανώσεων. Αναρωτήθηκα πολλές φορές αν τελικά βρισκόμαστε στο 2026 ή στη δεκαετία του 1950.
Περίμενα να ακούσω κάτι περισσότερο. Περίμενα να συζητηθούν τα πραγματικά προβλήματα της σημερινής Φλώρινας. Της νεολαίας μας. Η ερήμωση της περιοχής, η ανεργία, η φυγή των νέων, η δημογραφική συρρίκνωση. Γιατί αυτό είναι το εθνικό έγκλημα που συντελείται καθημερινά στην περιοχή μας.
Περίμενα προτάσεις στο μεγάλο ερώτημα πώς μπορούν να επιστρέψουν οι νέοι που έφυγαν στο εξωτερικό και πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, ώστε τα παιδιά μας να μπορούν να ζήσουν, να εργαστούν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους.
Περίμενα να ακούσω συγκεκριμένες προτάσεις και πολιτικές. Όχι μόνο καταγγελίες και αναθέματα στην κυβέρνηση του Τσίπρα και αυτές που ακολούθησαν. Αν η ελληνική πολιτεία έχει πράγματι εγκαταλείψει τη Φλώρινα, που το έκανε, τότε ποιο είναι το συγκεκριμένο σχέδιο που προτείνουν οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις για να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Μήπως η μεγάλη πινακίδα στο τελωνείο των Ευζώνων; Αν μπορούσαν να λυθούν τα διακρατικά προβλήματα με τόση ευκολία θα τα είχανε λύσει και οι κυβερνήσεις.
Υπάρχει κάτι βαθιά αντιφατικό σε ορισμένες από τις φωνές που εμφανίζονται κάθε τόσο ως οι κατεξοχήν υπερασπιστές της Μακεδονίας και της ελληνικότητας της Φλώρινας.
Μιλούν ασταμάτητα για το παρελθόν, για εθνικές προδοσίες, για τη Συμφωνία των Πρεσπών, για χαμένες πατρίδες και για «κινδύνους» που, όπως υποστηρίζουν, απειλούν τη Μακεδονία. Και την ίδια στιγμή, η πραγματική Φλώρινα αδειάζει.
Οι νέοι φεύγουν. Οι οικογένειες λιγοστεύουν. Τα χωριά ερημώνουν. Οι ευκαιρίες εργασίας περιορίζονται. Η περιοχή γερνάει και η οικονομία της δυσκολεύεται να δημιουργήσει προοπτική.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ποια είναι η απάντηση των εκπροσώπων των απανταχού Μακεδόνων;
Περισσότερο παρελθόν. Περισσότερα συνθήματα.
Περισσότερες καταγγελίες. Και, σχεδόν πάντα, ένας ένοχος κάποια κυβέρνηση του παρελθόντος.
Αυτό όμως δεν είναι πολιτική ανάκαμψης για έναν τόπο που πεθαίνει δημογραφικά. Είναι πολιτική ακινησίας. Εγκλωβισμού στο παρελθόν. Η ιστορία του τόπου μας και των ανθρώπων του δεν μπορεί να είναι επάγγελμα. Φτάνει. Αρκετά κάποιοι ζήσανε από αυτήν.
Βέβαια, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει σε κανέναν να υπερασπίζεται τις απόψεις του για τη Μακεδονία ή να διαφωνεί με τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην υπεράσπιση μιας ιστορικής άποψης και στην εμπορευματοποίηση της ιστορίας.
Όταν το παρελθόν γίνεται μόνιμο εργαλείο προσωπικής προβολής, και το κάνουν κάποιοι «υπερασπιστές» της Μακεδονίας, όταν κάθε δημόσια παρουσία εξαντλείται σε εθνικά συνθήματα και όταν η πολιτική δράση σταματά εκεί όπου αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε, σε ποιον τελικά προσφέρουν υπηρεσία όλα αυτά; Στη Φλώρινα; Την Μακεδονία; Ή σε εκείνους που έχουν χτίσει την προσωπική τους δημόσια εικόνα, ένθεν κακείθεν, πάνω σε μια διαρκή αναπαραγωγή του ίδιου φόβου και της ίδιας αγωνίας;
Γιατί είναι πολύ εύκολο να συγκεντρώνεσαι κάθε χρόνο, να υψώνεις σημαίες, να καταγγέλλεις τους πάντες και να επαναλαμβάνεις ότι η συμφωνία των Πρεσπών είναι μια «προδοτική» συμφωνία και «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική».
Πολύ δυσκολότερο είναι να καθίσεις απέναντι σε μία ή έναν εικοσιπεντάχρονο της Φλώρινας και να του πεις, τι θα κάνουμε για να μπορέσεις να μείνεις εδώ στον τόπο σου;
Γιατί φεύγουν τα παιδιά μας;
Αυτό θα έπρεπε να είναι το πρώτο και το τελευταίο ερώτημα κάθε ανθρώπου που ισχυρίζεται ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για τη Μακεδονία.
Γιατί φεύγει η νεολαία; Γιατί ένας νέος άνθρωπος να προτιμήσει να χτίσει τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα ή στο εξωτερικό αντί να μείνει στον τόπο του;
Τι παραγωγικό μοντέλο θέλουμε για τη Φλώρινα, για την περιοχή; Τι σχέσεις θέλουμε με τις γειτονικές μας χώρες και όχι μόνον;
Πώς θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας; Πώς θα επιστρέψουν εκείνοι που έφυγαν; Πώς θα αποκτήσει ξανά ζωή η ύπαιθρος; Και, κυρίως, ποιο είναι το σχέδιο για την περιοχή μας ως Φλώρινα και Δυτική Μακεδονία;
Σε αυτά τα ερωτήματα δεν αρκεί η επίκληση της πατρίδας ή της Μακεδονίας.
Η πατρίδα δεν είναι μόνο ένα ιστορικό σύμβολο. Είναι και ο τόπος όπου ένας άνθρωπος πρέπει να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια.
Πρέπει να επισημάνω και μια άλλη ακόμα μεγάλη αντίφαση. Ο πολιτισμός μας γιατί πρέπει να φοβάται τον εαυτό του;
Μια περιοχή με τόσο πλούσια και σύνθετη πολιτιστική κληρονομιά θα έπρεπε να αισθάνεται υπερήφανη για την ιστορία της.
Γιατί να θεωρείται «αντεθνικό» ένας νέος της Φλώρινας να θέλει να μάθει τη γλώσσα που μιλούσαν οι παππούδες του και τους χορούς που χορεύανε στις κοινωνικές τους εκδηλώσεις; Δεν είναι αυτοί που πολέμησαν στον Μικρά Ασία, στα βουνά της Αλβανίας; Ή αυτό το αναγνωρίζουμε μόνο στον καπετάν Κώτα;
Γιατί θα πρέπει να κρύβουμε ή να φοβόμαστε τους παραδοσιακούς χορούς, τα τραγούδια και τα πολιτιστικά στοιχεία που κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες γενιές;
Να γνωρίζει τα τραγούδια της, τους χορούς της, τις παραδόσεις της, τις γλωσσικές διαφοροποιήσεις που ακούστηκαν από γενιά σε γενιά, χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει να απολογηθεί γι αυτό.
Η μελέτη της τοπικής ιστορίας δεν είναι προδοσία.
Και η ελληνικότητα δεν χρειάζεται φοβισμένους ανθρώπους.
Μια κοινωνία που έχει αυτοπεποίθηση δεν φοβάται την ιστορία της αλλά την μελετά, την συζητά, την προστατεύει και προχωρά μπροστά να κερδίσει το χαμένο έδαφος και το μέλλον της.
Η Φλώρινα αγαπητές και αγαπητοί συμπατριώτες μου που ζείτε στο εξωτερικό, δεν μπορεί να ζει αιώνια στο 1950
Ίσως ήρθε η ώρα να γίνει μια δύσκολη αλλά απαραίτητη συζήτηση.
Αντιλαμβάνομαι ότι οι άνθρωποι που έφυγαν από τη Φλώρινα πριν από πολλές δεκαετίες κουβαλούν μαζί τους μια συγκεκριμένη εικόνα της πατρίδας τους. Το βλέπω στους συγγενείς μου και είναι απολύτως κατανοητό.
Όμως η Φλώρινα του σήμερα δεν είναι η Φλώρινα της δεκαετίας του 1950. Και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να είναι.
Η νέα γενιά έχει άλλα προβλήματα, άλλες ανάγκες, άλλες αγωνίες, άλλα θέλω.
Δεν ζητά να της υπαγορεύσουν τι πρέπει να φοβάται αλλά
ζητά να της δώσουν κάποιο λόγο να μείνει. Δεν μπορεί να ζει σε ένα μουσείο του παρελθόντος που κάποιοι χτίσανε. Θέλει να κερδίσει το μέλλον.
Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη όσων διεκδικούν δημόσιο λόγο και επιρροή στο όνομα της Μακεδονίας.
Αν αγαπούν πραγματικά αυτόν τον τόπο, ας αφήσουν για λίγο τα μεγάλα λόγια, τις κραυγές, τα αναθέματα και τα συνθήματα και ας μιλήσουν για τα μικρά, τα δύσκολα και καθημερινά συγκεκριμένα προβλήματα των ανθρώπων της περιοχής και γιατί όχι των απόδημων Μακεδόνων, που είναι σαρξ εκ της σαρκός μας.
Ας καταθέσουν προτάσεις. Ας αναλάβουν ευθύνες. Ας πουν πώς θα δημιουργηθούν δουλειές.
Πώς θα επιστρέψουν οι νέοι. Πώς θα σταματήσει η δημογραφική κατάρρευση.
Πώς θα γίνει η Φλώρινα ένας τόπος που αξίζει να ζεις και όχι απλώς ένας τόπος που θα θυμάσαι.
Γιατί διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος με την παρελθοντολογία να χάσουμε χωρίς αντίσταση ολόκληρο το μέλλον μας.
Και τότε η ιστορία δεν θα μας δικαιώσει αλλά θα μας καταδικάσει.
Μπάμπης Θ. Τριανταφυλλίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου