Οι «Άγγελοι της Ανάστασης» σε μια περιοχή που πεθαίνει

 

  Αλγεινή εντύπωση και οργή προκάλεσαν στους κατοίκους της  Φλώρινας και της Δυτικής Μακεδονίας τα όσα δήλωσε ο Μητροπολίτης Φλώρινας, χαρακτηρίζοντας κυβερνητικό κλιμάκιο  στην Πτολεμαΐδα ως «Αγγέλους της Ανάστασης» της Δυτικής Μακεδονίας. Είναι πρόκληση για τον μεροκαματιάρη, για τον άνεργο, για τον χαμηλοσυνταξιούχο, τον μικροεπαγγελματία, τον μισθοσυντήρητο, όταν ξέρει ότι έχει να βιοποριστεί ούτε το εικοσαήμερο από τον μήνα, όταν γνωρίζει την καθημερινότητα του.

Για ποια «Ανάσταση» μίλησε ο μητροπολίτης Φλώρινας;  Της ανεργίας που στην περιοχή μας παραμένει από τις υψηλότερες στη χώρα; Της ερήμωσης των χωριών; Της φυγής των νέων που αναζητούν μέλλον μακριά από τον τόπο τους; Της βίαιης απολιγνιτοποίησης, που κατά την άποψη πολλών εφαρμόστηκε χωρίς επαρκές σχέδιο για την επόμενη ημέρα, αφήνοντας πίσω οικονομικά και κοινωνικά συντρίμμια;

Δεν χρειάζεται να μας περιγράψουν  μια εικονική πραγματικότητα, κάτι που αποτελεί καθημερινότητα στη ζωή μας. Βλέπουμε  επιχειρήσεις να κλείνουν, οικογένειες να δυσκολεύονται, παιδιά να φεύγουν γιατί δεν βρίσκουν δουλειά. Αυτή είναι η πραγματικότητα και όχι οι πανηγυρικές διακηρύξεις.

Η Εκκλησία είχε πάντοτε έναν ιδιαίτερο ρόλο στην ελληνική κοινωνία. Ήταν το αποκούμπι των αδύναμων, η φωνή όσων δεν είχαν φωνή. Απολαμβάνει  διαχρονικά την εμπιστοσύνη μεγάλου μέρους της κοινωνίας, ακριβώς επειδή θεωρείται ότι βρίσκεται υπεράνω κομματικών αντιπαραθέσεων. Όσο όμως περισσότερο οι εκπρόσωποί της εμφανίζονται να ταυτίζονται με συγκεκριμένες κυβερνητικές επιλογές, τόσο περισσότερο διακινδυνεύουν να απωλέσουν αυτή την πολύτιμη σχέση εμπιστοσύνης. Όταν ένας μητροπολίτης επιλέγει να απονείμει σχεδόν αγιογραφικούς χαρακτηρισμούς σε κυβερνητικά στελέχη και όχι μια φορά -θα θυμάστε την επίσκεψη-φιέστα στο καζάνι κατά το βράσιμο τσίπουρου με τον αξιότιμο Υπουργό Εθνικής Άμυνας- είναι αναπόφευκτο να δημιουργείται η εντύπωση ότι εγκαταλείπει τον υπερκομματικό του ρόλο και προσεγγίζει την εξουσία με τρόπο που θυμίζει πολιτικό παράγοντα. Δηλαδή, εάν ο μητροπολίτης  δεν μιλούσε με «θεολογικό λόγο» όπως μας είπε τι θα έκανε; θα έβγαζε τον σταυρό και θα εμφανίζονταν  με κονκάρδα της ΝΔ;

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που προκαλείται προβληματισμός και αντιπαράθεση  στην τοπική μας κοινωνία. Έχει επίσης ασκηθεί δημόσια κριτική για την παραχώρηση οικοπέδου στα ΣΟΑ, το οποίο, σύμφωνα με έγγραφα του Δήμου Φλώρινας, είχε προγραμματιστεί για σχολικές υποδομές και πλέον προορίζεται για την ανέγερση ναού προς τιμήν του τοπικού Αγίου Αγαθαγγέλου. Το ερώτημα που διατυπώνουν πολλοί πολίτες είναι απλό, δεν υπήρχε άλλη διαθέσιμη έκταση; Σε μια περιοχή που αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις, οι προτεραιότητες οφείλουν να εξηγούνται με σαφήνεια και διαφάνεια. Κι εδώ αυτό δεν έγινε. Το οικόπεδο εφόσον δεν χρησιμοποιηθεί από το Υπ. Εθνικής Άμυνας σύμφωνα με την απόφαση παραχώρησης του Δημοτικού Συμβουλίου Φλώρινας έπρεπε να επιστραφεί στον Δήμο. Που σημαίνει ότι σήμερα χτίζεται ένας ναός παράνομα σε ένα οικόπεδο που δεν ανήκει στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας αλλά στον Δήμο Φλώρινας.

Ο σεβασμός προς τον θεσμό της Εκκλησίας είναι δεδομένος. Ο σεβασμός, όμως, δεν σημαίνει σιωπή απέναντι σε δημόσιες τοποθετήσεις που προκαλούν εύλογες αντιδράσεις. Ο ρόλος ενός μητροπολίτη είναι πρωτίστως ποιμαντικός. Η αποστολή του είναι να στέκεται δίπλα στους ανθρώπους που δοκιμάζονται, να εκφράζει τον πόνο και την αγωνία τους, να λειτουργεί ως φωνή παρηγοριάς, συμπαράταξης και αλήθειας. Όταν, όμως, οι δημόσιες τοποθετήσεις του είναι  πολιτική στήριξη προς την κυβέρνηση παρά ποιμαντικός λόγος, είναι αναμενόμενο να δημιουργούνται ερωτήματα, προβληματισμοί, αντιδράσεις και κριτική. Και αυτή τη φορά ήταν πολλαπλάσια από οποιαδήποτε άλλη φορά. Σωστό τσουνάμι.

 Οι ποιμένες κρίνονται και από το αν αφουγκράζονται το ποίμνιό τους, κι εδώ δίχασε την τοπική κοινωνία, γιατί αγνόησε τις ανάγκες της. Χρειαζόμαστε κοινωνικό πρόταγμα  και όχι εγωιστικές συμπεριφορές, σύνθεση και όχι διχασμό, ενότητα και όχι διάσπαση, ειδικά σήμερα που περνάμε πολύ δύσκολα. Το ποίμνιο της Φλώρινας, της Δυτικής Μακεδονίας δεν ζητά εγκώμια προς την εξουσία. Ζητά δικαιοσύνη, δουλειές, ανάπτυξη και προοπτική. Και γι αυτά τηρείται αιδήμων σιγή.

Οι κυβερνήσεις κρίνονται από τα αποτελέσματά τους, όχι από τους επαίνους που εισπράττουν. Και οι πνευματικοί ηγέτες κρίνονται από το αν στέκονται δίπλα στην κοινωνία και όχι δίπλα στην εξουσία. Φωτεινό παράδειγμα ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος Αλβανίας.

Η Φλώρινα και η Δυτική Μακεδονία δεν έχουν ανάγκη από «Αγγέλους» αλλά  από πολιτικές που θα αναστρέψουν την συνεχώς αυξανόμενη  πληθυσμιακή συρρίκνωση, θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και θα δώσουν στους νέους λόγο να μείνουν στον τόπο τους.

Γιατί η πραγματική Ανάσταση δεν διακηρύσσεται από μικροφώνου. Αποδεικνύεται στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Κι εκεί υπάρχει το δράμα. Αυτό που προσπαθούν να κρύψουν με τους «Αγγέλους».

Κι όταν η Εκκλησία χειροκροτεί την εξουσία και η κοινωνία σωπαίνει τότε κάτι σάπιο υπάρχει. Μια σιωπή που εδώ και χρόνια συνοδεύει σχεδόν κάθε απόφαση που αποδυναμώνει τη Φλώρινα και τη Δυτική Μακεδονία. Χάσαμε τον λιγνίτη. Χάσαμε την ΔΕΗ, χάσαμε πανεπιστημιακές σχολές, χάσαμε δημόσιες υπηρεσίες,  χάσαμε χιλιάδες θέσεις εργασίας.  Χάσαμε, χάσαμε, χάσαμε. Βλέπουμε τα παιδιά μας να ξενιτεύονται, τα χωριά να αδειάζουν και τον πληθυσμό να μειώνεται χρόνο με τον χρόνο. Κι όμως, οι αντιδράσεις παραμένουν αποσπασματικές, λες και έχουμε συμβιβαστεί με την παρακμή.

Αυτός ο διαρκής συμβιβασμός με όσα μας επιβάλλονται είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της περιοχής. Δεν είναι στη φύση των Φλωρινιωτών να σκύβουν το κεφάλι. Είναι όμως καιρός να αναρωτηθούμε αν έχουμε συνηθίσει να αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα όσα άλλες κοινωνίες θα είχαν ήδη αμφισβητήσει δυναμικά.

Καμία κυβέρνηση δεν θα σεβαστεί έναν τόπο που δεν διεκδικεί. Κανένας Υπουργός δεν θα αισθανθεί την ανάγκη να λογοδοτήσει, όταν τον υποδέχονται με ύμνους αντί με τα δίκαια αιτήματα μιας κοινωνίας που ασφυκτιά.

Η Φλώρινα δεν χρειάζεται χειροκροτητές της εξουσίας, κλακαδόρους. Χρειάζεται ανθρώπους που θα υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε κάθε πολιτική που οδηγεί τον τόπο σε στασιμότητα και μαρασμό, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά.

Η πλούσια ιστορία αυτού του τόπου γράφτηκε από ανθρώπους που αγωνίστηκαν με αξιοπρέπεια και όχι από ανθρώπους χειροκροτητές των ισχυρών. Αν θέλουμε πραγματικά «Ανάσταση» για την Φλώρινα, για τη Δυτική Μακεδονία, αυτή δεν θα έρθει από κυβερνητικές επισκέψεις, από την παρουσίαση της εικονικής πραγματικότητας, ούτε από διθυραμβικές δηλώσεις. Θα έρθει μόνο όταν οι ίδιοι οι πολίτες αποφασίσουν ότι δεν θα αποδεχθούν άλλο την εγκατάλειψη ως κανονικότητα και θα αντιδράσουν.

Μία κίνηση μόνο μπορεί να σώσει ότι μπορεί να σωθεί, η ειλικρινής συγνώμη από τον μητροπολίτη Φλώρινας για όσα απαράδεκτα είπε στην Πτολεμαΐδα και όχι η ανόητη προσπάθεια κάποιων να μας βγάλουν ηλιθίους. Γιατί

«Εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης ελλιπής» (βιβλίο Δανιήλ κεφάλαιο 5).

 

Μπάμπης Θ. Τριανταφυλλίδης