κ. Αλέξανδρο Ζάρκα
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΞΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
ΤΟΥ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ
ΣΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΗΣ
ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ
Κύριε Διευθυντά,
Όπως καλά γνωρίζετε, το Διοικητικό Συμβούλιο
του Συνδέσμου μας, ήδη από τα μέσα Ιουνίου, μέσω τηλεφωνικών επικοινωνιών,
ζήτησε συνάντηση και συζήτηση μαζί σας, προκειμένου να ενημερωθεί για σημαντικά
ζητήματα που αφορούν τη Μεγαλόπολη και ιδιαίτερα τις εξελίξεις σχετικά με τις
εργασίες απόσυρσης και κατεδάφισης εγκαταστάσεων της ΔΕΗ.
Ωστόσο, παρά το εύλογο και επανειλημμένο αίτημά
μας, η συνάντηση δεν κατέστη δυνατό να πραγματοποιηθεί.
Στη συνέχεια, ο Σύνδεσμός μας, με την υπ’ αριθ.
632/6-7-2026 επιστολή,
ζήτησε εκ νέου συνάντηση και συζήτηση μαζί σας. Και αυτή, όμως, δεν
πραγματοποιήθηκε μέχρι σήμερα.
Θα πρέπει, επίσης, να επισημάνουμε ένα γεγονός
που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.
Μετά την από 28-8-2026 επιστολή μου, με την οποία ζήτησα
την παροχή στοιχείων και συγκεκριμένων πληροφοριών σχετικά με την κατεδάφιση της Γέφυρας Κ17,
την ίδια ημέρα μας γνωστοποιήσατε ότι, στο πλαίσιο του ήδη προγραμματισμένου
ταξιδιού σας στη Μεγαλόπολη, θα πραγματοποιούσατε συνάντηση με αντιπροσωπεία
του Συνδέσμου μας τη Δευτέρα
7 Σεπτεμβρίου 2026.
Μάλιστα, μας ζητήθηκε να γνωστοποιήσουμε τον
αριθμό των εκπροσώπων μας που θα συμμετείχαν στη συνάντηση, γεγονός το οποίο ο
Σύνδεσμός μας έπραξε άμεσα.
Επομένως, δημιουργείται εύλογα η απορία:
Για ποιο λόγο, ενώ η
συνάντηση είχε προγραμματιστεί και επιβεβαιωθεί, στις 2-9-2026 ενημερωθήκαμε
ότι πρέπει να αναβληθεί;
Και, κυρίως:
Για ποιο λόγο δεν μας
γνωστοποιήθηκε η αιτία της αναβολής;
Η χρονική συγκυρία της αναβολής, αμέσως μετά το
αίτημά για παροχή συγκεκριμένων στοιχείων σχετικά με την κατεδάφιση της Γέφυρας
Κ17, εύλογα δημιουργεί ερωτήματα και προβληματισμό.
Δεν είναι δυνατόν ένας φορέας εκπροσώπησης των
συνταξιούχων της ΔΕΗ, ο οποίος επί σειρά ετών έχει άμεσο και ουσιαστικό
ενδιαφέρον για τα ζητήματα της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη, να ζητά επί μήνες μια
συνάντηση και αυτή να αναβάλλεται χωρίς καμία συγκεκριμένη αιτιολόγηση.
Τελικά, ποιος είναι ο
λόγος της αναβολής;
Ποιο είναι το
πραγματικό κώλυμα;
Ή μήπως τα στοιχεία που ζητήσαμε για την
κατεδάφιση της Γέφυρας Κ17 και η σχετική ερώτηση που έχει κατατεθεί στη Βουλή
αποτελούν το πρόσχημα για την αναβολή μιας συνάντησης που ο Σύνδεσμος μας ζητά
επί μήνες;
Εάν αυτό συμβαίνει, τότε η συγκεκριμένη στάση
όχι μόνο δεν λύνει τα ζητήματα, αλλά δημιουργεί
ακόμη περισσότερα ερωτήματα και εκθέτει περισσότερο όσους επιλέγουν να
αποφεύγουν έναν ουσιαστικό και ειλικρινή διάλογο.
Ο Σύνδεσμός μας δεν ζητά τίποτε περισσότερο από
αυτό που δικαιούται: ενημέρωση,
διαφάνεια και έναν ουσιαστικό διάλογο για τα ζητήματα που αφορούν τη ΔΕΗ, τη
Μεγαλόπολη και την τοπική κοινωνία.
Αναμένουμε, επομένως, να μας γνωστοποιήσετε άμεσα και συγκεκριμένα τους λόγους για
τους οποίους ζητήθηκε η αναβολή της συνάντησης της 7ης Σεπτεμβρίου,
καθώς και να οριστεί νέα ημερομηνία
συνάντησης, χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση.
Κύριε Διευθυντά,
Όμως παρά την ακύρωση
για μια ακόμη φορά συνάντησης - συζήτησης μαζί σας είμαι υποχρεωμένος επειδή η
καταστροφή του εξοπλισμού συνεχίζεται να σας εκθέσω τα ζητήματα που θα
απασχολούσαν τη συνάντηση μαζί σας.
Εδώ και αρκετούς μήνες
βρίσκεται σε εξέλιξη μια εκτεταμένη διαδικασία αποξήλωσης και καταστροφής
εξοπλισμού και εγκαταστάσεων στο ορυχείο της περιοχής.
Μιλάμε για μηχανήματα,
εγκαταστάσεις και υποδομές που δεν είναι απλώς παλιοσίδερα.
Είναι κομμάτι της
ιστορίας της ΔΕΗ. Είναι κομμάτι της ιστορίας της Μεγαλόπολης.
Είναι κομμάτι της
ιστορίας της ενεργειακής ανάπτυξης της χώρας.
Και ακριβώς γι’ αυτό
θεωρούμε ότι η διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη χρειάζεται άμεσα
επανεξέταση.
Δεν αμφισβητoύμε την ανάγκη
αποκατάστασης των ορυχείων.
Ζητάμε όμως κάτι αυτονόητο: πριν καταστραφεί οτιδήποτε, να καταγραφεί, να αξιολογηθεί και να
αποφασιστεί τι πρέπει να διασωθεί.
Και αυτό, κατά την
άποψή μας, δεν έχει γίνει στον βαθμό που απαιτεί η ιστορική σημασία της
περιοχής.
ΤΙ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΧΑΘΕΙ
Στην 3η Μονάδα του ΑΗΣ
Μεγαλόπολης έχει ήδη καταργηθεί πλήρως η αυλή απόθεσης λιγνίτη και έχουν
αποξηλωθεί απολήπτης, αποθέτης, ταινιόδρομοι και άλλος εξοπλισμός.
Η Μονάδα έχει πλέον
απενταχθεί από το μητρώο των μονάδων της ΔΕΗ.
Αυτό όμως δεν σημαίνει
ότι κάθε εξοπλισμός της έπρεπε να οδηγηθεί στην καταστροφή.
Θα μπορούσε να είχε
εξεταστεί ποια τμήματα αποτελούν ιστορικά και τεχνικά τεκμήρια.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του SR 240.
Ένας εξοπλισμός
κατασκευής του 1957, που είχε χρησιμοποιηθεί στη ΛΙΠΤΟΛ, μεταφέρθηκε από την
Πτολεμαΐδα, στη Μεγαλόπολη το 1989 και χρησιμοποιήθηκε στη δοκιμαστική
λειτουργία της 4ης Μονάδας το 1990.
Αυτό το μηχάνημα είχε
ιστορία.
Κι όμως, καταστράφηκε.
Το ερώτημα είναι απλό: ποιος αποφάσισε ότι ένα τέτοιο μηχάνημα δεν είχε καμία ιστορική αξία;
Και κυρίως:
Ποιος έκανε την
αξιολόγηση πριν καταστραφεί;
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΛΚΜ
Στο Λιγνιτικό Κέντρο
Μεγαλόπολης η διαδικασία είναι ακόμη χειρότερη.
Έχουν ήδη καταστραφεί
απολήπτες, αποθέτες, αναδιπλωτές, καλωδιοχήματα, ταινιοχήματα, χιλιάδες μέτρα
ταινιοδρόμων, κτίρια και άλλες εγκαταστάσεις.
Και το σημαντικότερο:
‘Έχει σημανθεί για
αποξήλωση και καταστροφή και ο υπόλοιπος εξοπλισμός.
Μεταξύ αυτού και οι
εκσκαφείς.
Από τους επτά εκσκαφείς
που υπάρχουν, οι πέντε θεωρούνται λειτουργικοί.
Μας είναι γνωστό ότι
έχουν κοπεί οι καλωδιώσεις ηλεκτροδότησης και ότι εξετάζεται η καταστροφή τους
με ειδικό ρομποτικό μηχάνημα κοπής.
Εδώ πρέπει να σταθούμε
ιδιαίτερα.
Δεν είναι δυνατόν να
μιλάμε για πέντε λειτουργικούς εκσκαφείς και ταυτόχρονα να σχεδιάζεται η
καταστροφή τους χωρίς να έχει προηγηθεί δημόσια συζήτηση για την ιστορική και
βιομηχανική τους αξία.
Δεν ζητάμε να λειτουργήσουν αύριο.
Ζητάμε να μην καταστραφούν σήμερα.
ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΑΥΡΟΠΗΓΗΣ
Υπάρχει και ένα γεγονός
που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Μετά τις αντιδράσεις
που προκάλεσε σε όλη τη χώρα η ανατίναξη των τριών εκσκαφέων στη Μαυροπηγή,
υπήρξε, σύμφωνα με την ενημέρωση που έχουμε, εντολή σας από 23-6-2026 για
διακοπή των καθαιρέσεων εκσκαφέων και αποθετών από την ίδια εταιρεία στον
συγκεκριμένο χώρο.
Γιατί στη Μεγαλόπολη δεν υπήρξε αντίστοιχη αντιμετώπιση;
Γιατί να συνεχίζεται
εδώ η διαδικασία χωρίς να έχει προηγηθεί η ίδια αξιολόγηση;
Θέλουμε μια καθαρή
απάντηση.
ΤΙ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ
Στη συνάντηση που δεν
έγινε θα εκφράζαμε την ανησυχία μας.
Να πάρουμε
συγκεκριμένες απαντήσεις στα ερωτήματά μας.
Πρώτον:
Πότε ξεκίνησε η
διαδικασία αποξήλωσης;
Ποιος εξοπλισμός έχει
ήδη αποξηλωθεί;
Ποια κτίρια έχουν
κατεδαφιστεί;
Ποιος εξοπλισμός έχει
παραδοθεί και πού βρίσκεται σήμερα;
Δεύτερον:
Ποιες είναι οι δύο
ενεργές συμβάσεις;
Ποιο είναι το
αντικείμενο της καθεμιάς;
Ποιο είναι το
οικονομικό τους ύψος;
Ποιος είναι ο ανάδοχος;
Πώς γίνεται η συλλογή,
η μεταφορά και η αξιοποίηση του αποξηλωμένου υλικού;
Και ποιο είναι το
οικονομικό όφελος για τη ΔΕΗ;
Τρίτον:
Ποιος εξοπλισμός έχει
ήδη χαρακτηριστεί για περαιτέρω αποξήλωση;
Θέλουμε πλήρη κατάλογο.
Όχι γενική ενημέρωση.
Αναλυτικό και έγγραφο κατάλογο.
Τέταρτον:
Θέλουμε να γνωρίζουμε
τι πρόκειται να αποξηλωθεί από εδώ και πέρα και ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα.
Γιατί για εμάς αυτό είναι το πιο κρίσιμο σημείο.
Ό,τι έχει ήδη
καταστραφεί δεν μπορεί να επιστρέψει.
Αυτό όμως που δεν έχει ακόμη καταστραφεί μπορεί να
σωθεί.
Η 4η ΜΟΝΑΔΑ - ΤΟ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
Στην 4η Μονάδα της
Μεγαλόπολης παραμένει ακόμη η αυλή λιγνίτη, ο αποθέτης, ο απολήπτης και το
ταινιοδρομικό σύστημα.
Παραμένει επίσης η αυλή
λιγνίτη στη Μαραθούσα.
Ο λόγος προφανώς είναι
ότι η 4η Μονάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στο μητρώο των μονάδων της ΔΕΗ.
Αυτό μας οδηγεί σε ένα
πολύ απλό συμπέρασμα:
Όσο υπάρχει έστω και
τυπικά αυτή η δυνατότητα, δεν πρέπει να καταστραφεί ο εξοπλισμός που μπορεί να
είναι απαραίτητος ή χρήσιμος.
Ακόμη και αν κάποια
στιγμή αποφασιστεί οριστικά η αποξήλωση, θα πρέπει προηγουμένως να έχει γίνει
πλήρης αξιολόγηση.
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ
Κύριε Διευθυντά,
Η θέση μας είναι
ξεκάθαρη.
Ζητάμε άμεση αναστολή κάθε περαιτέρω αποξήλωσης και
καταστροφής του εναπομείναντος εξοπλισμού.
Μέχρι να γίνει
καταγραφή και αξιολόγηση.
Να δημιουργηθεί ένας
κατάλογος του εξοπλισμού που έχει ιστορική, τεχνική ή βιομηχανική αξία.
Να ξεχωρίσει τι μπορεί
να διασωθεί.
Να ξεχωρίσει τι μπορεί
να παραχωρηθεί.
Να ξεχωρίσει τι πρέπει
να παραμείνει στον χώρο.
Και να εξεταστεί με τις
αρμόδιες υπηρεσίες της Πολιτείας ποιο μέρος μπορεί να χαρακτηριστεί και να
προστατευθεί θεσμικά.
ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ
Εδώ βρίσκεται και η
ουσία της πρότασής μας.
Η Μεγαλόπολη δεν μπορεί
να περάσει στη μεταλιγνιτική εποχή έχοντας σβήσει όλα τα ίχνη της βιομηχανικής
της ιστορίας.
Προτείνουμε:
Πρώτον, να παραχωρηθεί στον
Δήμο Μεγαλόπολης το κτίριο της Καντίνας στον Οικισμό της ΔΕΗ, με την απαραίτητη
επέκταση του χρόνου παραχώρησης, ώστε μετά την ανακατασκευή του να δημιουργηθεί
Μουσείο Βιομηχανικής και Ενεργειακής Κληρονομιάς.
Ένα μουσείο με
εργαλεία, φωτογραφίες, αρχεία, σχέδια, μηχανήματα, εξαρτήματα και τεκμήρια της
ιστορίας των ορυχείων και των ΑΗΣ.
Δεύτερον, να ξεκινήσει η
διαδικασία σχεδιασμού για τη δημιουργία Βιομηχανικού Πάρκου στη Μεγαλόπολη.
Ένας χώρος που θα
συνδέει το παρελθόν με το μέλλον.
Την ιστορία με την
εκπαίδευση.
Τη βιομηχανική
κληρονομιά με τον πολιτισμό.
Και τον πολιτισμό με
την ανάπτυξη και τον βιομηχανικό τουρισμό.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Θέλουμε να είμαστε
απολύτως ξεκάθαροι.
Δεν είμαστε απέναντι
στην αποκατάσταση των ορυχείων.
Είμαστε όμως απέναντι
στην αντίληψη ότι για να προχωρήσει η νέα εποχή πρέπει να εξαφανιστούν όλα τα
ίχνη της προηγούμενης.
Η ανάπτυξη δεν απαιτεί
τη διαγραφή της ιστορίας.
Μια περιοχή μπορεί να
αποκαθιστά τα εδάφη της και ταυτόχρονα να διατηρεί τα σημαντικότερα βιομηχανικά
της μνημεία.
Μπορεί να προχωρά
μπροστά χωρίς να ξεχνά από πού ξεκίνησε.
ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Η ΔΕΗ και τα ορυχεία
της Μεγαλόπολης δεν ήταν απλώς ένας χώρος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Γύρω από αυτά
δημιουργήθηκε μια ολόκληρη κοινωνία.
Χιλιάδες εργαζόμενοι
εργάστηκαν για δεκαετίες στα ορυχεία και στους σταθμούς.
Ολόκληρες γενιές
έζησαν, εργάστηκαν και δημιούργησαν εδώ.
Η Μεγαλόπολη στήριξε
για δεκαετίες την ενεργειακή επάρκεια της χώρας.
Και σήμερα, όταν
κλείνει αυτός ο ιστορικός κύκλος, έχουμε υποχρέωση να διασώσουμε τουλάχιστον τα
σημαντικότερα ίχνη του.
Δεν μπορεί το τέλος της
λιγνιτικής δραστηριότητας να σημαίνει και το τέλος της ιστορικής μνήμης.
ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΑΦΗ ΠΡΟΤΑΣΗ
Κύριε Διευθυντά,
Από τη συνάντηση που
ζητάμε δεν θέλουμε απλώς ενημέρωση.
Θέλουμε να υπάρξει
συγκεκριμένη δέσμευση.
Ζητάμε:
1. Άμεση αναστολή των περαιτέρω
αποξηλώσεων.
2. Πλήρη και έγγραφη ενημέρωση για
τις συμβάσεις και τον εξοπλισμό που έχει ήδη αποξηλωθεί.
3. Αναλυτικό κατάλογο του εξοπλισμού
που έχει σημανθεί για αποξήλωση.
4. Εξαίρεση από την καταστροφή κάθε
εξοπλισμού που παρουσιάζει ιστορική, τεχνική ή βιομηχανική αξία.
5. Ειδική προστασία των
εναπομεινάντων εκσκαφέων και ιδιαίτερα των πέντε λειτουργικών εκσκαφέων.
6. Άμεση έναρξη διαδικασίας
καταγραφής και χαρακτηρισμού της βιομηχανικής κληρονομιάς της Μεγαλόπολης.
7. Συνεργασία της ΔΕΗ με τον Δήμο
Μεγαλόπολης και τους τοπικούς φορείς για τη δημιουργία Μουσείου Βιομηχανικής
και Ενεργειακής Κληρονομιάς.
8. Έναρξη σχεδιασμού για τη
δημιουργία Βιομηχανικού Πάρκου στη Μεγαλόπολη.
Και θέλουμε όλα αυτά να
μην μείνουν σε επίπεδο συζήτησης.
Να αποτελέσουν την αρχή
μιας συγκεκριμένης διαδικασίας.
Γιατί η στιγμή είναι
κρίσιμη.
Ό,τι καταστραφεί αύριο,
δεν θα μπορεί να διασωθεί μεθαύριο.
Γι’ αυτό λέμε:
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.
ΔΕΝ ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ
ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ.
ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΒΗΣΤΕΙ Η
ΙΣΤΟΡΙΑ.
Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ
ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΟΣΙΔΕΡΑ.
ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ, Η
ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ.
Τέλος σας καλώ για μια ακόμη φορά να βρεθείτε στη
Μεγαλόπολη και να συζητηθούν τα παραπάνω ζητήματα ενδελεχώς.
Υ.Γ.: Τα στοιχεία που έχω
ζητήσει σχετικά με την κατεδάφιση της Γέφυρας Κ-17, καθώς και με τη σχετική
Ερώτηση που έχει κατατεθεί στη Βουλή, δεν
μπορεί να χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για την αναβολή της συνάντησης.
Άλλωστε, τα συγκεκριμένα ζητήματα δεν αναφέρονται στην παρούσα επιστολή σας
και, ως εκ τούτου, η επίκλησή τους ως λόγου αναβολής σας εκθέτει ακόμη περισσότερο.
Μεγαλόπολη 2-9-2026
Σαράντος Αλεξανδρής
Αναπληρωτής Γραμματέας του Συνδέσμου Συνταξιούχων ΔΕΗ Μεγ/λης
Μέλος του Δ.Σ. της ΠΟΣ/ΔΕΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου