Ο κυβερνητικός βουλευτής της ΠΕ Φλώρινας Σταύρος
Παπασωτηρίου μας ανακοίνωσε με καμάρι στην πρόσφατη συνέντευξη του, ότι φέτος
δεν μπαίνει στο μηχανογραφικό αλλά του χρόνου χωρίς την μείωση των εισακτέων
στα τμήματα αυτά. «Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι και για το πανεπιστήμιο για να
μην δημιουργούνται εντυπώσεις. Δυστυχώς η πανεπιστημιακή κοινότητα παρά την
υπόδειξη που της έγινε δεν ήταν έτοιμη στο να μπει στο φετινό μηχανογραφικό.
Κάποια στιγμή επιχειρήθηκε από τα υφιστάμενα τμήματα να κοπούν συγκεκριμένες θέσεις για να
προστεθεί το συγκεκριμένο ειδικό πρόγραμμα. Ήμουνα απ αυτούς που δεν το θέλησε
διότι δεν θα άλλαζε κάτι.
Γι αυτό το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα
έχουμε επί πλέον θέσεις για το 2027, άρα και το ειδικό πρόγραμμα θα είναι συν
στους υφιστάμενους φοιτητές που έρχονται εδώ», είπε στην συνέντευξη
του της 3.7.2026.
Βέβαια, σε διάστημα ολίγων μόνο ημερών από την
συνέντευξη, το πανεπιστήμιο μας ανακοίνωσε εντελώς τα αντίθετα, ότι το
πρόγραμμα αυτό εντάσσεται στο φετινό μηχανογραφικό. Λες και το πανεπιστήμιο
συνεργάζεται με άλλο Υπουργείο Παιδείας και με άλλο ο βουλευτής.
Η διάσταση των απόψεων, των θέσεων και των
αποφάσεων μεταξύ του κυβερνητικού βουλευτή από την μια και του πανεπιστημίου και
της Υπουργού Παιδείας από την άλλη, η διγλωσσία αυτή ξεπερνά τα όρια μιας απλής διαφωνίας θα μπορούσε να υπάρχει κατά
την συζήτηση όχι όμως μετά την απόφαση. Η υπόθεση της έναρξης λειτουργίας του
νέου Προγράμματος Σπουδών της ΣΚΑΕΠ στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας ξεπερνά
κατά πολύ τα όρια μιας τοπικής διαφωνίας για την εκπαιδευτική πολιτική. Αποτελεί μια
χαρακτηριστική δοκιμασία της πολιτικής αξιοπιστίας του τοπικού κυβερνητικού
βουλευτή, της κυβέρνησης και της θεσμικής της συνοχής.
Δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς στην εικόνα
αυτή και να μην την αξιολογήσουμε. Άλλωστε δεν συμβαίνει καθημερινά, επηρεάζει
όμως το μέλλον της περιοχής μας και της Δυτικής Μακεδονίας. Όταν κυβερνητικοί
παράγοντες εκπέμπουν αντικρουόμενα μηνύματα για μια απόφαση που ήδη
εφαρμόζεται, το πρόβλημα δεν μπορεί να αποδοθεί απλώς σε διαφορετικές
προσωπικές εκτιμήσεις. Όταν μάλιστα προηγήθηκε συνάντηση του βουλευτή με τον Πρωθυπουργό,
συνάντηση του με την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, όπου συζήτησαν το ζήτημα
της λειτουργίας του νέου προγράμματος, σύμφωνα πάντα με τα όσα είπε ο κ.
Παπασωτηρίου. Δημιουργείται η εντύπωση ότι η κυβέρνηση δεν εκφράζεται με μία
συνεκτική φωνή απέναντι στους πολίτες και την κοινωνία. Κι εδώ υπάρχει μείζον
πολιτικό ζήτημα κύρους και αξιοπιστίας της Υπουργού Παιδείας και του κυβερνητικού
βουλευτή. Υπάρχουν πολλά κέντρα εξουσίας στο Υπουργείο Παιδείας τα οποία
ακολουθούν διαφορετικές πολιτικές ανάλογα με τα πρόσωπα; Γιατί το αλαλούμ αυτό
δείχνει. Και
μετά απορούμε γιατί και πως παραβιάστηκε το αδιάβλητο των πανελλαδικών.
Πριν από τη λήψη μιας απόφασης μπορεί να
υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και είναι φυσιολογικό αυτό. Από τη στιγμή όμως
που η απόφαση λαμβάνεται και τίθεται σε εφαρμογή, η δημόσια αμφισβήτησή της από
τον κυβερνητικό βουλευτή πέραν των όσων
έχει πει στη συνέντευξη του και με την μορφή επίκαιρης ερώτησης εγείρει εύλογα
ερωτήματα για τη συλλογική ευθύνη και τον πολιτικό συντονισμό. Είτε η απόφαση
δεν υποστηρίζεται από όλους όσοι όφειλαν να τη στηρίξουν είτε ο συντονισμός
αποδείχθηκε ανεπαρκής. Και στις δύο περιπτώσεις, το πολιτικό κόστος δεν αφορά
μόνο ένα πρόγραμμα σπουδών, αφορά την εικόνα της ίδιας της κυβέρνησης, αφορά
την εικόνα του κυβερνητικού βουλευτή Σταύρου Παπασωτηρίου, αφορά την εικόνα του
Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.
Ανάλογα ερωτήματα προκαλεί και η δημόσια
συζήτηση για τον αριθμό των εισακτέων. Αν πρόκειται για μια μεταβατική επιλογή
ή θα αποτελέσει μόνιμο καθεστώς μείωσης των εισακτέων, οι πολίτες δικαιούνται
να γνωρίζουν τους λόγους. Αν υπάρχουν διαφορετικές επιστημονικές ή διοικητικές
εκτιμήσεις, αυτές επίσης οφείλουν να παρουσιαστούν δημόσια.
Η διαφάνεια και η λογοδοσία δεν είναι
παραχώρηση της κάθε εξουσίας προς τους πολίτες και την κοινωνία αλλά αποτελεί
βασική υποχρέωση και ύψιστο καθήκον της.
Η Φλώρινα έχει πληρώσει ακριβά τις συνέπειες
πολιτικών αστοχιών, καθυστερήσεων και μεταβαλλόμενων σχεδιασμών. Γι' αυτό κάθε
κυβερνητική απόφαση που αφορά το Πανεπιστήμιο έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για την
αναπτυξιακή προοπτική της περιοχής. Οι πολίτες δεν αξιολογούν μόνο το
αποτέλεσμα μιας απόφασης, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αυτή λαμβάνεται,
υποστηρίζεται και εφαρμόζεται.
Στην Φλώρινα δεν έχουμε ανάγκη από διαφορετικές
φωνές ούτε από δημόσιες διαψεύσεις μεταξύ στελεχών της ίδιας παράταξης όπως
καλή ώρα με το πρόγραμμα συμπερίληψης. Έχουμε ανάγκη από καθαρές αποφάσεις, αντιστοίχιση
στις διάφορες εκφάνσεις της κρατικής δομής, θεσμική σοβαρότητα και πολιτική
συνέπεια. Η εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση το πανεπιστήμιο, την τοπική εξουσία
σε όλες της τις διαβαθμίσεις, δεν οικοδομείται με επικοινωνιακές διαβεβαιώσεις
και γρίφους που καλείται να λύσει ο πολίτης, λες και βρίσκεται σε τηλεπαιχνίδι
αλλά με ενιαίο λόγο, καθαρούς ρόλους και ανάληψη ευθύνης όταν δημιουργούνται
αντιφάσεις και ασάφειες.
- Ποιος θα είναι ο ακριβής αριθμός των
εισακτέων στα τρία τμήματα της ΣΚΑΕΠ και η κατανομή τους;
- Το ακαδημαϊκό καθεστώς και τα επαγγελματικά
δικαιώματα των φοιτητών που προέρχονται από το Τμήμα Ψυχολογίας πως
προστατεύονται όταν υπάρχουν δύο κατευθύνσεις στο πρόγραμμα και όχι τρεις όσα
και τα συμμετέχοντα τμήματα; Γιατί σύμφωνα με την ανακοίνωση του
πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας «το πρόγραμμα οδηγεί στην απονομή ενιαίου
πτυχίου με δύο διακριτές επαγγελματικές κατευθύνσεις:
• Νηπιαγωγού
Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης
• Δασκάλου/ας
Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης». Και οι πτυχιούχοι του τμήματος Ψυχολογίας τι
πτυχίο θα πάρουν; Θα είναι νηπιαγωγοί Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης
δάσκαλοι Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης,
Ψυχολόγοι Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης ή μόνον Ψυχολόγοι;
-Το πρόγραμμα αυτό της ειδικής αγωγής θα φέρει
νέους φοιτητές ή θα αξιοποιήσει τις υπάρχουσες θέσεις εισαγωγής όπως ακούγεται
περί τον αριθμό 70;
Για τα ζητήματα αυτά δεν έχουν δοθεί
διευκρινίσεις ούτε από το Υπουργείο Παιδείας ούτε από το Πανεπιστήμιο Δυτικής
Μακεδονίας.
Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η
λειτουργία ενός νέου πανεπιστημιακού προγράμματος. Είναι αν οι πολίτες μπορούν
να εμπιστεύονται ότι οι κυβερνητικές αποφάσεις εκφράζουν μια συλλογική πολιτική
βούληση και κατεύθυνση και όχι έναν διαρκή δημόσιο διάλογο και αντιπαράθεση μεταξύ
κυβερνητικών στελεχών και κέντρων εξουσίας. Όταν η ίδια η κυβέρνηση εκπέμπει
διαφορετικά μηνύματα για τη δική της πολιτική, δεν πλήττεται μόνο η εικόνα της.
Δοκιμάζεται η αξιοπιστία των θεσμών που εκπροσωπεί.
Η λογοδοσία δεν αρχίζει όταν προκύπτει πολιτικό
κόστος. Πρέπει να αρχίζει τη στιγμή που η κυβέρνηση, ο φορέας, ζητά από τους πολίτες να τους εμπιστευθούν. Η
εμπιστοσύνη όμως προϋποθέτει συνέπεια, θεσμική σοβαρότητα και καθαρή ανάληψη
ευθύνης, κάτι που δεν είδαμε στην περίπτωση του προγράμματος της
συμπερίληψης. Η ανάληψη ευθύνης από την κεντρική και την τοπική θεσμική εξουσία
είναι όνειρο απατηλό. Όμως χωρίς αυτά, καμία κυβερνητική διάψευση, καμία
επερώτηση βουλευτή δεν αρκεί για να αποκαταστήσει την αξιοπιστία και το κύρος
της Υπουργού Παιδείας και του κυβερνητικού βουλευτή που ήδη έχουν τεθεί υπό σοβαρή αμφισβήτηση.
Μπάμπης Θ. Τριανταφυλλίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου