Το δικό μου αντίο στον Κοσμά Πουγαρίδη (Γράφει η Ράνια Στυλιάδου)

ΟΚοσμάςΠουγαρίδηςδενήτανμέροςενόςΚεφαλαίουπουαφορούσεστηνκοινωνία, τηνεπιχειρηματικότητα, τηναυτοδιοίκηση, τηνπολιτική.

ΟΚοσμάςΠουγαρίδηςήτανΚεφάλαιοαπόμόνοςτου και μάλιστα πολύ μεγάλο. (¨μεγάλον¨ όπως θα έλεγε ο ίδιος καθώς δεν έχανε ευκαιρία να με μυεί εις την Ποντιακήν)

Πάνταπίστευαότιηγνωριμίακαιηεπαγγελματικήμαςσχέσηήταναυτόπουλέμε¨δυνατόχαρτί¨στοΒιογραφικόμου.

Θυμάμαι, αρχέςτου 2000 ότανμερωτούσανπουεργάζομαι, έλεγαμεκαμάρι «στιςεφημερίδεςΠτολεμαίοςκαιΠαλμόςτουΚοσμάΠουγαρίδη».

Γελούσανκαιταμουστάκιαμουαπόχαράκαιυπερηφάνεια.

Δενήτανάνθρωπος πουγνώριζακαλά, δενείμαστανφίλοι.

Ήτανεργοδότηςμου.

Ήταν ένας άνθρωπος που πάνταείχεναπειμίακαλήκουβέντα, ένααστείοκαι που όπου και αν ανταμώναμε έτεινε το χέρι του για μια θερμή χειραψία.

Τογεγονόςότι πολλοί, θαρρώ, ταυτιστήκαμεμετονεπικήδειολόγοτόσοτουυιούΑντώνηΠουγαρίδηόσοκαιτουαδερφούτουκ. Κοσμά, ΓρηγόρηΠουγαρίδη, νομίζωπωςαποδεικνύειτοπόσοκαλάτονξέραμε, χωρίςναχρειάζεταινατονγνωρίζουμε.

Μετηνεκδημίατουδενέγινεφτωχότερημόνονηκοινωνία.

Έγινανφτωχότερεςκαιοιψυχές,πλημμυρίζονταςαπόθλίψη.

Ωστόσοείναιοιίδιεςαυτέςψυχέςπουποτέδενπρόκειταινατονξεχάσουν επειδή, απλά, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί.

Μία εμβληματική μορφή όπως ο Κοσμάς Πουγαρίδης όχι απλά δεν μπορεί να ξεθωριάσει από τη μνήμη αλλά κρατιέται ζωντανή ως παράδειγμα, πρότυπο και μορφή που είχε την ικανότητα να κρατάχαρακτήρα «παλιάς κοπής», την ίδια ώρα που ήταν καινοτόμος, πρωτοποριακός, ευρηματικός.

Καλό ταξίδι κ. Κοσμά

Καλή Ανάσταση

 

Θερμά συλλυπητήρια στην όμορφη οικογένειά του.