Όταν η Υγεία επιβιώνει με επιδόματα, το παράδειγμα του Νοσοκομείου Φλώρινας

 

Η κατάσταση στο Νοσοκομείο Φλώρινας δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι ο καθρέφτης μιας συνολικής πολιτικής που εδώ και χρόνια αποδομεί το δημόσιο σύστημα υγείας και μετατρέπει ένα θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα σε προνόμιο για λίγους.

Το επίπεδο παροχής υγείας στο Νοσοκομείο Φλώρινας δεν είναι απλώς προβληματικό, είναι το αποτέλεσμα μιας χρόνιας πολιτικής εγκατάλειψης.  Η δραματική έλλειψη γιατρών, η εξουθένωση γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού, η μόνιμη πια μετακίνηση γιατρών από άλλες περιοχές που έρχονται «επισκέπτες» στο νοσοκομείο μας μόνο για να εφημερεύσουν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την έκβαση της ασθένειας αυτών που νοσηλεύονται,  η συνεχής υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας δεν αποτελούν «ατυχείς συγκυρίες», αλλά συνειδητές επιλογές μιας κυβέρνησης που αντιμετωπίζει τη δημόσια υγεία ως κόστος και όχι ως κοινωνικό δικαίωμα.

Οι γιατροί στο νοσοκομείο καλούνται να εφημερεύουν έως και τις μισές ημέρες του μήνα, σε ένα καθεστώς μόνιμης υπερεργασίας που θέτει σε κίνδυνο τόσο τους ίδιους όσο και τους ασθενείς. Οι αμοιβές παραμένουν χαμηλές, αναντίστοιχες της ευθύνης και της πίεσης του επαγγέλματος, ενώ το κόστος ζωής αυξάνεται, καθιστώντας την παραμονή στη Φλώρινα, ιδίως για νέους ανθρώπους, κοινωνικά και οικονομικά ασφυκτική.

Έτσι, η περιφέρεια αδειάζει από επιστημονικό δυναμικό και οι πολίτες στερούνται την ισότιμη πρόσβαση στην υγεία, ενώ η ποιότητα ζωής στη Φλώρινα, ιδίως για έναν νέο άνθρωπο, παραμένει υποβαθμισμένη λόγω έλλειψης υποδομών, ευκαιριών και προοπτικής.

Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο, οι νέοι γιατροί φεύγουν ή δεν έρχονται ποτέ.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Φλώρινας να ενισχύσει με 400 ευρώ τον μήνα κάθε νέο γιατρό που προσλαμβάνεται  και για δύο χρόνια, αποτελεί μια πολιτική πράξη με διπλή ανάγνωση. Από τη μία πλευρά, είναι μια σοβαρή και έμπρακτη προσπάθεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να στηρίξει το δημόσιο νοσοκομείο και να καλύψει κενά που η κυβέρνηση αρνείται να αντιμετωπίσει. Από την άλλη, αναδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο  την κατάντια του νοσοκομείου μας με τις τρομακτικές χρόνιες ελλείψεις που έγιναν καθεστώς και  τη μετακύλιση των ευθυνών από την κεντρική εξουσία στους Δήμους.

Διότι το ερώτημα είναι σαφές,  γιατί χρειάζεται ένας Δήμος να λειτουργεί ως «χορηγός» του Εθνικού Συστήματος Υγείας; Γιατί η πρόσβαση σε ποιοτική περίθαλψη στη Φλώρινα να εξαρτάται από το αν ο εκάστοτε Δήμος έχει τη δυνατότητα να δώσει ένα επίδομα; Η υγεία δεν μπορεί να είναι ζήτημα τοπικού μπαλώματος, μιας επιδοματικής πολιτικής,  ούτε να στηρίζεται στον πατριωτισμό ή την αυτοθυσία των γιατρών.

Η πρωτοβουλία των 400 ευρώ δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως τελική λύση, αλλά ως πολιτική καταγγελία. Καταγγελία ενός κράτους, μιας κυβέρνησης  που αφήνει τα περιφερειακά νοσοκομεία να μαραζώνουν, να εξαθλιώνονται, που αποδέχεται τις ανισότητες ανάμεσα σε κέντρο και περιφέρεια και που θεωρεί φυσιολογικό ένας γιατρός να εργάζεται στα όρια της εξάντλησης για έναν μισθό «πείνας» που δεν του επιτρέπει αξιοπρεπή ζωή.

Αν η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να στηρίξει το ΕΣΥ, οφείλει να προχωρήσει σε γενναίες αυξήσεις μισθών, βελτίωση των συνθηκών εργασίας και συνολική αναβάθμιση της ζωής στην περιφέρεια.

Αν ο κυβερνητικός βουλευτής, ο κ. Παπασωτηρίου, θέλει το νοσοκομείο μας να προσφέρει πραγματικές υπηρεσίες υγείας στους συμπολίτες του ας  μην κρύβει τα οξυμένα προβλήματα στο χώρο της υγείας της περιοχής μας κάτω από το χαλί της σιωπής αλλά να τα αναδείξει και να τα λύσει με κοινό αγώνα με τους άλλους τοπικούς φορείς.  Όχι να φωτογραφίζεται και να προκαλεί το δημόσιο αίσθημα.

Μέχρι τότε, οι Δήμοι θα προσπαθούν να κρατήσουν όρθια τα νοσοκομεία με επιδόματα, και οι πολίτες θα πληρώνουν το τίμημα μιας πολιτικής αδιαφορίας που μπορεί να κοστίζει σε ανθρώπινες ζωές.

Η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και όχι πεδίο εξοικονόμησης πόρων. Όσο η κυβέρνηση συνεχίζει να αντιμετωπίζει τα νοσοκομεία της περιφέρειας ως «δευτερεύοντα», οι πολίτες της Φλώρινας –και κάθε Φλώρινας– θα πληρώνουν με ανασφάλεια, ταλαιπωρία και, τελικά, ίσως με την ίδια τους τη ζωή.

Η απαίτηση των Φλωρινιωτών είναι πολιτική και βαθιά κοινωνική,  ισχυρό, δημόσιο και καθολικό σύστημα υγείας για όλους, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς επιδόματα-παυσίπονα, για να μην ζούμε στην τύχη.

 Μπάμπης Θ. Τριανταφυλλίδης