1.Ότι η δήθεν «κατάρρευση της παραγωγής του πρωτογενούς
τομέα σε όλη την Ελλάδα» (!) συνδέεται -πάντα κατά τον ίδιο τον κ. Ανδρουλάκη-
με την «μη κατανομή» του ηλεκτρικού
χώρου στους αγρότες. Εδώ αποδείχθηκε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απλώς δεν
καταλαβαίνει ότι οι εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης που φιλοξενούν φωτοβολταϊκά
έρχονται τελικά να αντικαταστήσουν τις ίδιες τις καλλιέργειες, καθιστώντας
προφανώς έωλο τον ισχυρισμό του…»
ότι τα «περισσότερα κίνητρα για την ανανέωση του
αγροτικού πληθυσμού» παραμένουν άγνωστα
για το ΠΑΣΟΚ και τον πρόεδρο του, που δεν μπορούν ούτε καν να τα απαριθμήσουν!
Και καταλήγει ο κ.
Παπασωτηρίου «Ζητούμενο όμως στην πολιτική, όπως είπα και την Παρασκευή, δεν
είναι οι κενές περιεχομένου «προτάσεις». Και μάλιστα βασισμένες πάνω σε λάθη ή
σε άγνοια της πραγματικότητας, όπως συνεχίζει να κάνει το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρος
του».
Όμως,
ξεχνάει ο κ. Παπασωτηρίου να μας πει ότι είναι η μοναδική μεταπολεμική
κυβέρνηση που έβγαλε τους αγρότες 45 μέρες στους δρόμους είναι η ΝΔ. Μπορεί να μας πει αυτές τις 45 μέρες πόσες φορές ο ίδιος
και τοπικά το κόμμα του επισκέφθηκαν τα δύο μπλόκα στην ΠΕ Φλώρινας; Δεν τόλμησαν, γιατί αισθάνονται ενοχές.
Και η «πρεμούρα» του να απαντήσει δείχνει ότι
για τον κ. Παπασωτηρίου ή στραβός είναι
ο γιαλός που σημαίνει ότι δεν γνωρίζει τον σχεδιασμό και τις διαπραγματεύσεις που
κάνανε άλλες λιγνιτοφόρες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με βαθύ χρονικό ορίζοντα ή στραβά αρμενίζει
γιατί εκτίθεται και ως κυβερνητικός βουλευτής αλλά και ως άτομο αφού δεν
γνωρίζει τι συμβαίνει με τον λιγνίτη στην ΕΕ και αυτά που λέει δεν στέκονται
ούτε ως αστειότητες. Σου δίνει την εντύπωση ενός αιθεροβάμονος πολιτικού. Καιρός λοιπόν να προσγειωθούμε στην
πραγματικότητα.
Ναι κ. Παπασωτηρίου η Ελλάδα θα μπορούσε να
προχωρήσει στην απολιγνιτοποίηση με διαφορετικό μοντέλο και εναλλακτικούς
σχεδιασμούς. Η επιλογή που έγινε της γρήγορης απολιγνιτοποίησης με έμφαση στις
ΑΠΕ και στο φυσικό αέριο ως καύσιμο-γέφυρα δεν ήταν μονόδρομος. Υπήρχαν και
υπάρχουν άλλες ρεαλιστικές προσεγγίσεις. (Ήμαμε βρέμε) έχουμε ακόμα χρόνο μπροστά μας στον οποίο αναφέρθηκε ο κ.
Ανδρουλάκης και για τον οποίο εθελοτυφλείτε.
Συνοπτικά θα αναφέρω μερικές περιπτώσεις για να μην κουράσω –αν θελήσει ο κ.
Παπασωτηρίου μπορώ σε επόμενη μου δημοσίευση να αναφέρω τα θετικά και τα
αρνητικά της κάθε μιας:
1. Σταδιακή απολιγνιτοποίηση με σαφή μακρά
μεταβατική περίοδο.
2. Τεχνολογική αναβάθμιση λιγνιτικών μονάδων (καθαρότερος
λιγνίτης).
3. Απολιγνιτοποίηση με έμφαση πρώτα στην
εξοικονόμηση ενέργειας.
4. Μικτό ενεργειακό μοντέλο χωρίς υπερβολική
εξάρτηση από φυσικό αέριο.
5.
Δίκαιη μετάβαση με πραγματική τοπική ανασυγκρότηση όπως Ενεργειακές Κοινότητες στις λιγνιτικές περιοχές
λειτουργούσες και όχι σαν τις δικές μας που μια που δημιουργήθηκαν και μετά
εξαφανίστηκαν, μεταφορά δημόσιων υπηρεσιών και υποδομών, ενώ σε μας συμβαίνει
εντελώς το αντίθετο η συρρίκνωση είναι τρομακτική.
Η Ελλάδα θα μπορούσε να επιλέξει μια πιο σταδιακή,
τεχνολογικά ουδέτερη και κοινωνικά ισορροπημένη απολιγνιτοποίηση, με λιγότερη
βιασύνη, μικρότερη εξάρτηση από εισαγόμενα καύσιμα, μεγαλύτερη έμφαση στην
ενεργειακή ασφάλεια και στη δίκαιη μετάβαση.
Η απολιγνιτοποίηση που επέλεξε η κυβέρνηση δεν ήταν «πράσινη
επανάσταση». Ήταν ένα πολιτικό πείραμα χωρίς σχέδιο, χωρίς εθνική στρατηγική
και χωρίς κοινωνική ευθύνη, του οποίου το κόστος πληρώσαμε και πληρώνουμε και σήμερα
στους λογαριασμούς ρεύματος και οι
λιγνιτικές περιοχές όπως η δική μας με ανεργία, εσωτερική μετανάστευση και
ερήμωση που μπορείς να την διαπιστώσεις με μια επίσκεψη σε ένα οποιοδήποτε
χωριό αλλά και τα στατιστικά δεδομένα.
Ας τελειώνουμε με τα προσχήματα. Κανείς δεν
υπερασπίζεται τον λιγνίτη ως αιώνιο καύσιμο. Όμως άλλο πράγμα η μετάβαση και
άλλο η κατεδάφιση. Αυτό που εφαρμόστηκε στη Δυτική Μακεδονία δεν ήταν μετάβαση
ήταν βίαιο κλείσιμο χωρίς εναλλακτική πρόταση.
Τρέξαμε πρώτοι, χωρίς να μας το ζητήσει κανείς.
Το 2019 η κυβέρνηση της ΝΔ ανακοίνωσε την πιο γρήγορη απολιγνιτοποίηση στην
Ευρώπη, χωρίς καμία υποχρέωση από την ΕΕ. Την ώρα που η Γερμανία κρατούσε τον
άνθρακα έως το 2038, η Πολωνία διαπραγματευόταν εξαιρέσεις και επιδοτήσεις, η
Ελλάδα «ξεβρακώθηκε» και αποφάσισε να παραδώσει μόνη της ένα κρίσιμο εργαλείο
ενεργειακής πολιτικής.
Όχι επειδή έπρεπε αλλά για να εμφανιστεί «πρωτοπόρος» σε
ευρωπαϊκά ακροατήρια. Αυτό δεν λέγεται κυβέρνηση. Λέγεται εθνική επιπολαιότητα.
Έκλεισαν εγχώρια παραγωγή και άνοιξαν την πόρτα στην ακρίβεια.
Με το
κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων δεν χτίστηκε πρώτα αποθήκευση ενέργειας
(αντλησιοταμίευση, μπαταρίες), δεν εξασφαλίστηκε επάρκεια ΑΠΕ, δεν υπήρξε
σχέδιο ενεργειακής ασφάλειας. Ακόμα περιμένουμε την υλοποίηση της εξαγγελίας
του κ. Παπασωτηρίου για την δημιουργία νέου ηλεκτρικού χώρου για
τοπικούς επενδυτές φωτοβολταϊκών στη Φλώρινα (ΔΤ 18.12.2023). Ίσως
είναι πολυάσχολος με τους λουκουμάδες και τις τσιπουροκατανύξεις και ξέχασε τι μας υποσχέθηκε πριν δύο
χρόνια.
Το
μεγαλύτερο παράδοξο της ελληνικής απολιγνιτοποίησης είναι ότι κλείσαμε ένα
εγχώριο καύσιμο για να εξαρτηθούμε περισσότερο από ένα εισαγόμενο.
Η
αντικατάσταση του λιγνίτη δεν έγινε πρωτίστως από ΑΠΕ με αποθήκευση, αλλά από
φυσικό αέριο. Έτσι αυξήθηκε η έκθεση της χώρας στις διεθνείς τιμές, διογκώθηκε
το εμπορικό έλλειμμα και όταν ξέσπασε η ενεργειακή κρίση, η κοινωνία βρέθηκε
απροστάτευτη.
Στη
Δυτική Μακεδονία η απολιγνιτοποίηση δεν συνοδεύτηκε από ένα ώριμο, εναλλακτικό
παραγωγικό μοντέλο. Έτσι θέσεις εργασίας
χάθηκαν γρήγορα, επενδύσεις έγιναν ελάχιστες μέχρι σήμερα, άλλες έφυγαν από την
Δυτική Μακεδονία για άλλους τόπους και άλλες χώρες και οι τοπικές κοινωνίες
ένιωσαν ότι θυσιάστηκαν στο όνομα ενός αφηρημένου εθνικού στόχου. Δεν είναι
τυχαίο ότι από την αρχική κατανομή των 6.5 δις για την Δυτική Μακεδονία Φτάσαμε
σήμερα στο 1 δις και οι επενδύσεις που έγιναν να μην ξεπερνούν κάποιες δεκάδες
εκατομμυρίων. Σύντομα θα μιλήσουμε και για τις περιβόητες επενδύσεις που είναι
το μεγάλο ψέμα.
Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο, φυσικό
αέριο, εισαγωγές, εξάρτηση, ακρίβεια.
Και όταν
οι τιμές εκτοξεύτηκαν, η κυβέρνηση μοίραζε επιδοτήσεις δισεκατομμυρίων όχι ως
κοινωνική πολιτική, αλλά ως ζημιά αποτυχημένων επιλογών.
Έκλεισαν τον λιγνίτη για να «σώσουν το
περιβάλλον»!!! μας είπανε και κατέληξαν
να καίνε εισαγόμενο αέριο πληρώνοντας χρυσάφι.
Αυτό δεν είναι πράσινη
πολιτική είναι μεταφορά πλούτου εκτός χώρας. Οι λιγνιτικές περιοχές αφέθηκαν
στην τύχη τους. Για τη Φλώρινα, το Αμύνταιο για την Δυτική Μακεδονία, η
απολιγνιτοποίηση δεν έφερε ανάπτυξη αλλά απώλεια θέσεων εργασίας, φυγή νέων,
αβεβαιότητα. Δείτε τι συμβαίνει στην Αχλάδα την εποχή της απολιγνιτοποίησης.
Κλείσαμε τον ΑΗΣ Μελίτης, απολύσαμε τους 150 εργολαβικούς εργαζόμενους και
δώσαμε το ορυχείο της Αχλάδας σε ιδιώτη, ο οποίος εξάγει τον λιγνίτη στη Βόρεια
Μακεδονία κι εμείς αγοράζουμε ενέργεια, υφιστάμεθα την ρύπανση και την μόλυνση
του περιβάλλοντος. Το κορυφαίο όμως είναι ότι σήμερα η Αχλάδα είναι κρανίου
τόπος και κανείς μα κανείς δεν συγκινείται. Λες και το χωριό και οι κάτοικοι του
δεν ανήκουν στον Δήμο Φλώρινας, την Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας αλλά και την
χώρα μας.
Η «δίκαιη μετάβαση» έμεινε στις εξαγγελίες και
την άσκηση επί χάρτου. Η πραγματικότητα που αντιμετωπίσαμε ήταν κλείνουμε πρώτα
και βλέπουμε μετά. Αυτή πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση της ΝΔ δεν είναι κοινωνικά δίκαιη.
Είναι πολιτική εγκατάλειψης.
Το πραγματικό πολιτικό συμπέρασμα 6 χρόνια μετά
είναι ότι η κυβέρνηση σας κ.
Παπασωτηρίου μπέρδεψε την ταχύτητα με τη σοβαρότητα, την επικοινωνία με τη
στρατηγική και το ευρωπαϊκό χειροκρότημα με το εθνικό συμφέρον.
Η
απολιγνιτοποίηση δεν απέτυχε επειδή ήταν πράσινη, απέτυχε επειδή ήταν πρόχειρη,
ιδεοληπτική και ενεργειακά επικίνδυνη. Ήταν για τους ολίγους και όχι για την «πλέμπα»
τον λαό.
Η πράσινη μετάβαση χρειάζεται σχέδιο, χρόνο και
κοινωνική συναίνεση. Όχι βιασύνη, όχι αυτοσχεδιασμό, όχι λογαριασμούς σοκ.
Χωρίς κοινωνική συναίνεση καμία πράσινη πολιτική δεν είναι βιώσιμη. Και εδώ, η
συναίνεση υπονομεύθηκε. Δεν είναι αγώνας ταχύτητας ούτε επικοινωνιακό τρόπαιο.
Είναι ζήτημα κυριαρχίας, κοινωνικής συνοχής και οικονομικής αντοχής. Γι αυτό ο ανασχεδιασμός είναι αναγκαίος.
Και όσο η κυβέρνηση αρνείται να αναλάβει την
ευθύνη, όσο κ. Παπασωτηρίου στρουθοκαμηλίζετε, τόσο η «πράσινη πολιτική» θα ταυτίζεται στη
συνείδηση των πολιτών με ακρίβεια, ανασφάλεια και αδικία.
Στου κρεμασμένου το σπίτι δεν μιλάνε για σκοινί
λέει ο λαός μας και εσείς κ. Βουλευτά τη θηλιά την έχετε περάσει στο λαιμό σας.
Μπάμπης Θ. Τριανταφυλλίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου