«Τα καλά κόποις κτώνται», η Φλώρινα είναι για τους Φλωρινιώτες και όχι για τα αυτοκίνητα

 

Δύο σημαντικά έργα ολοκληρώνονται στην πόλη μας την Φλώρινα, που την αλλάζουν και την κάνουν σύγχρονη.

Είναι το  έργο του ανοιχτού κέντρου εμπορίου στην καρδιά της πόλης και οι ασφαλτοστρώσεις σε σημαντικούς δρόμους της πόλης μας. Οι ασφαλτοστρώσεις σημειωτέον συνεχίζονται και στα χωριά του Δήμου μας.

Η πόλη μας έχει μια παραδοξότητα – ο φίλος μου ο Γιάννης θα έλεγε ότι οφείλεται στο νερό που πίνουμε-  για δεκαετίες ζητούσαμε να αλλάξει κάτι, να γίνει κάποιο έργο, να εκσυγχρονιστεί, να αποκτήσει καλύτερους και ασφαλέστερους δρόμους, να έχουμε φαρδιά και άνετα πεζοδρόμια για τους πεζούς, τα άτομα με κινητικά προβλήματα, για τα καροτσάκια με τα μωρά.

Και τώρα που γίνονται αυτά χειροπιαστή πραγματικότητα διαμαρτυρόμαστε!!!

 Όλοι ταλαιπωρούμαστε από τα σκαμμένα πεζοδρόμια και τους δρόμους, τις απαγορευτικές πινακίδες, γιατί χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο για τις δουλειές μας, γιατί κάνουμε δυο και τρεις κύκλους το τετράγωνο, για να βρούμε μια θέση να παρκάρουμε. Ναι, επιβαρύνθηκε η καθημερινότητα μας η οποία όμως είναι προσωρινή ενώ το όφελος από τα έργα είναι μακροχρόνιο για τον κάθε πολίτη  και επισκέπτη αυτής της πόλης.

Γι' αυτό ίσως χρειάζεται λίγη περισσότερη υπομονή.

Δεν ισχυριζόμαστε  ότι πρέπει να σιωπήσουμε απέναντι στα προβλήματα μας. Δεν δίνουμε λευκή επιταγή στην Δημοτική Αρχή αλλά και σε κανέναν.  Δεν το κάναμε ποτέ. Αυτό που προτείνουμε είναι υπομονή, κριτική και ταυτόχρονα αναγνώριση της προσπάθειας. Γιατί πιστεύουμε στην κριτική και τον διάλογο και  θεωρούμε τον έλεγχο από τους πολίτες επιβεβλημένο.

Ο Δήμαρχος και η Δημοτική Αρχή θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Έγινε πιο λειτουργική και ασφαλής η πόλη για τους πολίτες; Τότε ναι αξίζει την ταλαιπωρία.  

Τα έργα έχουν αρχή, διάρκεια και τέλος. Η ταλαιπωρία είναι προσωρινή. Αυτό που μένει, όμως, είναι η υποδομή που δημιουργείται.

Η Φλώρινα δεν μπορεί να μείνει ίδια μόνο και μόνο επειδή φοβόμαστε την αναστάτωση που προκαλούν οι παρεμβάσεις, τα έργα.   «Τα καλά κόποις κτώνται» και έργο χωρίς ταλαιπωρία δεν γίνεται, κυρίως στον αστικό ιστό. Ειδικά κάθε μεγάλο έργο έχει το κόστος του.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτή η Δημοτική Αρχή δεν μένει άπραγη, εκτελεί έργα χρήσιμα για τους πολίτες της.

Πρέπει να σκεφτούμε, θέλουμε μια πόλη στάσιμη ή να βαδίζει προς τα μπρος;

Θέλουμε μια Δημοτική Αρχή άπραγη και να μην χαλάει την «ζαχαρένια» μας ή να εφαρμόζει το πρόγραμμα της κάνοντας έργα;

Και κυρίως θέλουμε μια πόλη για τους πολίτες ή για τα αυτοκίνητα;

Στα έργα που εκτελούνται και σε πολύ μικρό διάστημα θα ολοκληρωθούν, παρατηρούμε ότι ο στόχος της Δημοτικής μας Αρχής  είναι ο άνθρωπος, η βελτίωση της ποιότητας ζωής του, γιατί δίνει περισσότερο χώρο στους πεζούς, βελτιώνει την προσβασιμότητα για τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και γενικότερα επιδιώκει μια πόλη πιο λειτουργική, πιο άνετη και ανθρώπινη.

Τα νέα πεζοδρόμια, οι ασφαλτοστρώσεις και οι παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο δεν είναι απλώς έργα που αλλάζουν την εικόνα των δρόμων. Είναι παρεμβάσεις που όταν ολοκληρωθούν με το καλό και λειτουργήσουν σωστά, μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε την πόλη, να αλλάξουν την ίδια την ζωή μας. Τότε μπορούμε να κάνουμε ασφαλή κριτική, διότι έχουμε το λειτουργικό αποτέλεσμα των παρεμβάσεων.

Η Δημοτική μας Αρχή δεν είναι για δοξολογίες, γιορτές και πανηγύρια αλλά παίρνει σημαντικές αποφάσεις για έργα, τολμά να τα υλοποιεί και αντέχει στην κριτική. 

 Η Φλώρινα όμως χρειάζεται και πολίτες που να μπορούν να βλέπουν πέρα από το σήμερα και να κρίνουν όταν τελειώσουν τα έργα. Τα έργα έχουν αρχή, διάρκεια και τέλος. Η ταλαιπωρία είναι προσωρινή. Αυτό που μας μένει, είναι η υποδομή που δημιουργείται. Η όποια κριτική μας πρέπει να είναι απαιτητική αλλά όχι κοντόφθαλμη.

Άλλωστε πρώτος ο ίδιος ο κ. Γιαννάκης κρίνει τα έργα του, λέγοντας σε όλους αυτούς που διαμαρτύρονται ότι χρειάζεται χρόνος για να ολοκληρωθούν και όπου διαπιστωθούν αστοχίες κατά την χρήση του έργου, θα γίνουν διορθωτικές παρεμβάσεις. 

Και κάτι ακόμη, ας μην ξεχνάμε πως οι ασφαλτοστρώσεις δεν σταματούν στην πόλη, συνεχίζονται και στα χωριά. Γιατί ο Δήμος δεν είναι μόνο η πόλη της Φλώρινας. Είναι και οι κοινότητές του, οι δρόμοι τους, οι ανάγκες των κατοίκων τους.

Η Φλώρινα λοιπόν δεν «χαλάει» αλλά χτίζεται όπου χρειάζεται. Θα επαναλάβω ότι το εργοτάξιο στο οποίο μεταβλήθηκε η πόλη δεν είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Το «μποτιλιάρισμα» είναι εντελώς προσωρινό. Ήδη ο Δήμος ζήτησε οικόπεδα προκειμένου να φτιάξει χώρους στάθμευσης μέχρι να κατασκευαστεί το υπόγειο γκαράζ. Και η στάθμευση στους χώρους αυτούς θα είναι δωρεάν, σύμφωνα με την δήλωση του Δημάρχου Βασίλη Γιαννάκη.

Όντως περνάμε μια δύσκολη για τις συνήθειες μας μεταβατική περίοδο και όπως αναφέραμε χρειάζεται υπομονή μέχρι να τελειώσουν τα έργα.

Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε τι πόλη θέλουμε. Μια πόλη για τους ανθρώπους της ή για τα αυτοκίνητα μας;

 Δεν μπορεί να μιλάμε για προσβασιμότητα των ΑμεΑ αλλά να έχουμε καταλάβει τα πεζοδρόμια με τραπεζοκαθίσματα.

Δεν μπορεί να γίνει ασφαλής μετακίνηση των πολιτών χωρίς φάρδεμα πεζοδρομίων και μείωση των θέσεων παρκαρίσματος.

Δεν μπορεί να είναι «ιερή» η θέση για το αυτοκίνητο. Άλλωστε σε λίγο διάστημα θα έχει λυθεί και αυτό το ζήτημα, όπως δήλωσε ο Δήμαρχος Βασίλης Γιαννάκης.

Εδώ όμως είναι το πολιτικό ζήτημα και αν θέλετε η σύγκρουση με την κατεστημένη νοοτροπία μας. Θα μπορούσε ο Δήμαρχος να επιλέξει τον εύκολο δρόμο της αδράνειας και να μην κάνει παρεμβάσεις που θα προκαλέσουν.   Επέλεξε όμως να κάνει παρεμβάσεις και μάλιστα ορισμένες φορές συγκρουσιακές,  που αναπόφευκτα δημιουργούν αναστάτωση σήμερα, με στόχο μια διαφορετική καθημερινότητα αύριο.

Αυτή η επιλογή μπορεί να κριθεί και κρίνεται.  Αλλά δεν μπορεί να ακυρώνεται κάθε φορά που δυσκολευόμαστε να παρκάρουμε ή το αυτοκίνητο μας είναι μακριά από εκεί ενδεχομένως θα το θέλαμε. Είναι δυνατόν τα θέλω μας στην πόλη που ζούμε να είναι που θα βάλω το αυτοκίνητο μου και όχι πως θέλω να είναι καλύτερη η πόλη μου;

 Ναι, θέλουμε μια πόλη που να μπορούν να περπατούν με ασφάλεια τα παιδιά μας.

Ναι, θέλουμε μια πόλη όπου ένας άνθρωπος με αναπηρία να μπορεί να κινηθεί χωρίς εμπόδια.

Ναι, θέλουμε πεζοδρόμια που να εξυπηρετούν τον πεζό και όχι να αποτελούν προέκταση του δρόμου ή επέκταση του καταστήματος μας.

Επιτέλους, Δημοτική Αρχή και πολίτες ας σεβαστούμε τον δημόσιο χώρο, που έχουμε δικαίωμα σε αυτόν όλοι μας.

  Συνεπώς δεν γίνεται αλλαγή χωρίς ταλαιπωρία. Δεν γίνεται να αλλάξουμε την πόλη χωρίς προηγουμένως να γίνει εργοτάξιο.

 Γιατί ή θα αλλάξουμε αυτή την πόλη προς το καλύτερο, κάτι που δείχνουν τα σημερινά έργα του Δήμου μας ή θα παραμείνουμε θεατές της στασιμότητας της. Θα βλέπουμε απαθείς «τα τρένα να περνούν» και ο τόπος μας θα ερημώνει από τα νιάτα του.

Ο Δήμαρχος κ. Βασίλης Γιαννάκης επέλεξε να ανοίξει αυτή τη δύσκολη συζήτηση στην πράξη, με έργα, ερχόμενος σε αντιπαράθεση, ορισμένες φορές και σύγκρουση με το παλιό, με το χθες.

Αυτό που απαιτούμε ως πολίτες είναι να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε. 

Αυτό που εμείς πρέπει να κάνουμε είναι να έχουμε υπομονή και ψυχραιμία στην ταλαιπωρία μικρή ή μεγάλη, μέχρι να ολοκληρωθούν τα έργα και να τα κρίνουμε στην λειτουργία τους. «Ήμαμε βρέμε» (έχουμε καιρό) για την κριτική.

Γιατί το σύνθημα η Φλώρινα για τους πολίτες της δεν δημιουργείται με λόγια αλλά με έργα και αποφάσεις. Με σύγκρουση με το παλιό και ξεπερασμένο, με τις συνήθειες και την βόλεψη μας.   

Μα πάνω απ όλα μια πόλη, ένας Δήμος αλλάζει με την πολιτική βούληση της Δημοτικής Αρχής. Και η Δημοτική μας Αρχή έδειξε ότι την έχει.

Η Φλώρινα αλλάζει, η Φλώρινα άλλαξε χάρη στην επιμονή του Δημάρχου Βασίλη Γιαννάκη στην εφαρμογή του προγράμματος του, κάνοντας μια πόλη κι έναν Δήμο πιο λειτουργικό, πιο ανθρώπινο, προς όφελος των πολιτών.

 

Μπάμπης Θ. Τριανταφυλλίδης