Πέτη Πέρκα: Μονιμοποίηση τώρα στις κοινωνικές δομές – Η κοινωνική πρόνοια δεν είναι πεδίο επισφάλειας και πειραματισμών»

 

«Οι εργαζόμενοι στις κοινωνικές δομές των δήμων δεν είναι “αναλώσιμοι”. Είναι ο πυρήνας της κοινωνικής συνοχής. Και όμως, η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά να τους κρατά σε καθεστώς ομηρίας, με αλλεπάλληλες συμβάσεις, αβεβαιότητα και χωρίς καμία προοπτική μονιμοποίησης.

Μιλάμε για ανθρώπους που στηρίζουν καθημερινά παιδιά, οικογένειες, άτομα με αναπηρία και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Μιλάμε για δομές όπως οι παιδικοί σταθμοί, τα ΚΔΑΠ, τα ΚΔΑΠ-ΜΕΑ και τα Κέντρα Κοινότητας – δηλαδή για υπηρεσίες που δεν είναι “επικουρικές”, αλλά απολύτως αναγκαίες για την κοινωνία.

Στη Δυτική Μακεδονία, μια περιφέρεια που ήδη δοκιμάζεται από την απολιγνιτοποίηση, την ανεργία, τη δημογραφική συρρίκνωση και τη διάλυση βασικών δημόσιων υποδομών, η υποβάθμιση των κοινωνικών δομών αποτελεί ένα ακόμη πλήγμα. Δεν είναι απλώς διοικητική επιλογή – είναι πολιτική εγκατάλειψη.

Οι οικογένειες χρειάζονται δημόσιες, σταθερές δομές, με μόνιμο προσωπικό. Χρειάζονται εργαζόμενους που έχουν εμπειρία, που χτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης, που γνωρίζουν τις ανάγκες των παιδιών και των ωφελούμενων. Δεν μπορούν αυτές οι υπηρεσίες να λειτουργούν με προσωπικό σε διαρκή ανασφάλεια.

Η Νέα Αριστερά έχει ήδη καταθέσει σχετική κοινοβουλευτική ερώτηση, αναδεικνύοντας την έντονη ανησυχία που έχει προκληθεί από το υπό διαμόρφωση προσχέδιο νόμου για τις κοινωνικές δομές.

Στην ερώτηση αυτή επισημαίνουμε ξεκάθαρα:

ü  Ότι οι εργαζόμενοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και διαθέτουν κρίσιμη τεχνογνωσία.

ü  Ότι το νέο θεσμικό πλαίσιο διαμορφώνεται χωρίς διαφάνεια και χωρίς διάλογο, δημιουργώντας καθεστώς αβεβαιότητας.

ü   Ότι απειλείται η ίδια η λειτουργία των δομών και η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Και καλούμε την κυβέρνηση να απαντήσει:

Με ποιους πόρους και ποια μόνιμα εργαλεία θα διασφαλιστεί η λειτουργία των κοινωνικών δομών; Θα υπάρξει ρητή κατοχύρωση όλων των θέσεων εργασίας και των εργασιακών σχέσεων;

Η κοινωνική πρόνοια δεν είναι πεδίο πειραματισμών. Είναι θεμελιώδης υποχρέωση του κράτους.

Γι’ αυτό και το αίτημα είναι ξεκάθαρο και δεν επιδέχεται αναβολές:

Μονιμοποίηση τώρα όλων των εργαζομένων στις κοινωνικές δομές. Καμία ανοχή στην εργασιακή ομηρία. Κατάργηση των αντεργατικών ρυθμίσεων που διαιωνίζουν την επισφάλεια. Αποκατάσταση των μισθολογικών απωλειών. Αξιοπρεπής εργασία σημαίνει αξιοπρεπής κοινωνία.

Δεν είναι δική τους υπόθεση. Είναι υπόθεση όλων μας!