Τρία χρόνια συμπληρώνονται από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, μια τραγωδία που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες συνανθρώπους μας και σημάδεψε βαθιά την ελληνική κοινωνία. Η 28η Φεβρουαρίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι ημέρα μνήμης, σεβασμού και ευθύνης απέναντι στα θύματα και τις οικογένειές τους, αλλά και ημέρα ουσιαστικού προβληματισμού για τις αιτίες που οδήγησαν σε ένα έγκλημα προαναγγελθέν.
Το δυστύχημα των Τεμπών ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο χρόνιες παθογένειες του κράτους: την υποβάθμιση των δημόσιων υποδομών, την έλλειψη ουσιαστικών ελέγχων, την απουσία σύγχρονων συστημάτων ασφαλείας και τη διαχρονική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά στο κόστος. Παρά τις δεσμεύσεις και τις εξαγγελίες που ακολούθησαν, τρία χρόνια μετά, κρίσιμα ζητήματα ασφάλειας παραμένουν ανοιχτά και ανησυχητικά.
Πρόσφατα γεγονότα, όπως η τραγωδία στη Βιολάντα, υπενθυμίζουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι τα εργατικά και βιομηχανικά «ατυχήματα» δεν είναι τυχαία. Αποτελούν το αποτέλεσμα ενός μοντέλου ανάπτυξης που συχνά υποτιμά την πρόληψη, την ασφάλεια και τα εργασιακά δικαιώματα. Η κοινή συνισταμένη είναι γνωστή: ανεπαρκής κρατικός έλεγχος, εργοδοτική ασυδοσία και πολιτικές επιλογές που αντιμετωπίζουν την ασφάλεια ως κόστος.
Ιδιαίτερη συζήτηση απαιτεί και το μοντέλο των ιδιωτικοποιήσεων που εφαρμόστηκε και στον σιδηρόδρομο. Η παράδοση κρίσιμων δημόσιων υποδομών χωρίς επαρκείς εγγυήσεις για τη συντήρηση και την ασφάλεια αποδείχθηκε προβληματική. Οι ευθύνες είναι διαχρονικές και δεν μπορούν να αποσιωπηθούν ή να μετατεθούν.
Ως συνδικαλιστικό κίνημα, οι προειδοποιήσεις δεν έλειψαν ούτε στο παρελθόν ούτε σήμερα. Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία έχουν επανειλημμένα επισημάνει κινδύνους, ελλείψεις και παραλείψεις στις μεταφορές, στους χώρους εργασίας και στις δημόσιες υποδομές. Πολύ συχνά, όμως, αυτές οι φωνές αγνοούνται, μέχρι να μετατραπούν σε τραγωδίες. Η πραγματική δικαίωση της μνήμης των θυμάτων περνά μέσα από την έμπρακτη ακρόαση των εργαζομένων και την ουσιαστική αλλαγή πολιτικής, όχι μέσα από διαπιστώσεις εκ των υστέρων.
Για την περιοχή μας, τη Φλώρινα, το ζήτημα αποκτά και μια ιδιαίτερα οδυνηρή διάσταση. Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα, η σιδηροδρομική σύνδεση Φλώρινας – Θεσσαλονίκης παραμένει ανενεργή, απομονώνοντας την περιοχή και στερώντας από τους πολίτες ένα βασικό δημόσιο αγαθό. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να θεωρείται ούτε φυσιολογική ούτε αποδεκτή.
Η μνήμη μιας τέτοιας τραγωδίας απαιτεί καθαρό λόγο και σαφές αίτημα. Όταν τα πάντα μπαίνουν στο ίδιο πλαίσιο, στο τέλος δεν ακούγεται τίποτα καθαρά. Το κάλεσμα για τα Τέμπη αφορά συγκεκριμένα την ασφάλεια, τη λογοδοσία και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Αυτή η εστίαση δεν περιορίζει τη διεκδίκηση· τη δυναμώνει.
Με νηφαλιότητα, ευθύνη και σεβασμό, η μνήμη των Τεμπών μάς ενώνει και δεν προσφέρεται για διαχωρισμούς ή εργαλειοποίηση. Αποτελεί κοινό χρέος απέναντι στην κοινωνία και στις επόμενες γενιές να μετατραπεί σε συλλογική απαίτηση για ασφαλείς μεταφορές, ασφαλείς χώρους εργασίας και δημόσιες υποδομές που υπηρετούν το κοινωνικό συμφέρον.
Στο πλαίσιο αυτό, το Εργατικό Κέντρο Φλώρινας, μαζί με την ΑΔΕΔΥ, τους αγροτικούς συλλόγους και τους φοιτητικούς συλλόγους της περιοχής, καλεί τους εργαζόμενους και όλους τους πολίτες της Φλώρινας σε συλλαλητήριο το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, ανήμερα της τραγωδίας, στις 17:00, στην κεντρική πλατεία της Φλώρινας.
Ένα συλλαλητήριο μνήμης, ευθύνης και διεκδίκησης.
Με κοινή παρουσία, καθαρό μήνυμα και χωρίς διαχωρισμούς που αποδυναμώνουν τη
συλλογική μας φωνή.
Γιατί η δικαιοσύνη για τα Τέμπη δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά το παρόν και
το μέλλον όλων μας.
Για το Εργατικό Κέντρο Φλώρινας
Ο Πρόεδρος
Κωνσταντίνος Σιάκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου